طربخانه جمشید فلک

( فیه ما فیه / مولانا جلال الدین محمد بلخی )

منگر به هر گدایی، که تو خاص از آنِ مایی

مفروش خویش ارزان، که تو بس گرانبهایی

به عصا شکاف دریا، که تو موسیِ زمانی

بدران قبای مه را، که ز نور مصطفایی

بشکن سبوی خوبان که تو یوسفِ جمالی

چو مسیح، دم روان کن، که تو نیز از آن هوایی

به صف اندر آی تنها، که سفندیارِ وقتی

در خیبرست، برکن، که علیِّ مرتضایی

بستان ز دیو خاتم، که تویی ـ به جان ـ سلیمان

بشکن سپاه اختر که تو آفتاب رایی

چو خلیل رو در آتش، که تو خالصی و دلخوش

چو خِضِر خور آبِ حیوان، که تو جوهر بقایی

تو چو تیغ ذوالفقاری، تن تو غلاف چوبین

اگر این غلاف بشکست، شکسته دل چرایی؟

تو ز خاک سر برآور، که درختِ سربلندی

تو بپر به قافِ قربت که شریفتر همایی ...

تو ـ به روح ـ بی زوالی؛ ز درونه با جمالی

تو از آنِ ذوالجلالی، تو ز پرتو خدایی